De overgave van de Koepel KRV en dhr. Rutten

Naar aanleiding van het vertrek van Alexander Pechtold bij het CBR heeft dhr. Rutten voorzitter van
de Koepel KRV een openhartig interview gegeven, dat u hier kunt lezen, waarin hij op reageert op Alexander Pechtold.
Op het eerste gezicht lijkt de reactie van Ruud Rutten een felle aanval op Pechtold en de turbo-opleiders.
Maar wie door de toon heen leest, komt een patroon tegen van machteloosheid en overgave.

Als eerst valt op:herhaald vragen, geen antwoorden.
Dhr. Rutten stelt dezelfde vragen die rijscholen zichzelf ook al jaren stellen.
Waarom dalen de slagingspercentages?
Waarom moeten kandidaten vaker herkansen?
Hij benoemt de problemen, maar komt niet met een verklaring of richting.
De herhaling van vragen zonder antwoorden is een klassiek teken van stuurloosheid.

Daarna een bekentenis van radeloosheid
De zin “Rijscholen weten het niet meer en zijn radeloos” is cruciaal. De Koepel KRV
die pretendeert de sector te vertegenwoordigen, zegt hier letterlijk: wij hebben het ook
niet meer in de hand. Dat is geen leiderschap, dat is capitulatie.

Vervolgens een verdedigingsreflex tegen verandering
De stelling “wij hoeven niet te moderniseren” verraadt angst voor beweging. In een
veranderende wereld betekent “niet moderniseren” hetzelfde als “achterblijven”. Dit is
geen krachtig standpunt, maar een vlucht in stilstand. Een koepel die dit uitdraagt, heeft
zichzelf buiten spel gezet.

En afhankelijkheid van externe erkenning
De smeekbede “CBR, I & W: wordt wakker! Neem ons serieus” laat zien dat de KRV
zichzelf niet meer als handelende partij ziet. Daarentegen ze wachten af, hopen op erkenning van
anderen en zetten zichzelf neer als bedelaar aan de overlegtafel.
Daarom is het de ultieme overgave: erkennen dat je eigen koers ontbreekt en dat je enkel nog afhankelijk
bent van derden.

Tot slot een symbolische schijn-felheid
De felle bewoordingen: “de plank misslaan”, “ronduit pijnlijk”, “schandalig” zijn geen
tekenen van kracht, maar een façade. Achter de grote woorden gaat leegte schuil.
Het is alsof iemand nog hard roept terwijl hij allang geen wapen meer in handen heeft.

Conclusie
De tekst van dhr. Rutten, de voorzitter van KRV, is niet de aanval die hij denkt te hebben geschreven. 
Het is een capitulatieverklaring.
Samenvattend: hiermee erkent hij dat de KRV en de rijscholen de grip kwijt zijn, dat de slagingspercentages dramatisch dalen, dat de koepel geen oplossing heeft en dat ze afhankelijk zijn van erkenning door anderen.
Daarmee laat de KRV zien: wij weten het niet meer en geven ons over.